W styczniu 2026 roku średni czas oczekiwania na konsultację u kardiologa w Polsce wynosi od 3 do 8 miesięcy (w zależności od rejonu kraju). W tej sytuacji POZ często prowadzi diagnostykę wstępną i leczenie stabilnych pacjentów (m.in. nadciśnienie) oraz zleca podstawowe badania (np. elektrolity, glukoza, profil lipidowy, TSH, EKG). Jednocześnie objawy alarmowe (silny ból w klatce piersiowej utrzymujący się ~20 minut lub dłużej, nagła duszność spoczynkowa, omdlenie) wymagają pilnej pomocy (112/SOR), a nie oczekiwania w kolejce.

Algorytm przekazania pacjenta z poziomu POZ do kardiologa opiera się na pięciu etapach. Pierwszym krokiem jest rozpoznanie objawów i wykonanie badania EKG oraz badań laboratoryjnych (elektrolity, glukoza, lipidogram, TSH). W drugim kroku lekarz rodzinny wdraża leczenie pierwszej lub drugiej linii, np. leki z grupy ACEI [ (inhibitory konwertazy angiotensyny) to grupa leków stosowanych głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca, działające poprzez rozszerzanie naczyń krwionośnych i zmniejszanie obciążenia serca ], beta-blokery lub statyny. Trzeci etap to edukacja pacjenta w zakresie stylu życia i rozpoznawania sygnałów alarmowych. Czwarty krok obejmuje okresowe monitorowanie parametrów życiowych, a ostatnim jest wystawienie skierowania i przekazanie pacjenta specjaliście w przypadku braku efektów leczenia. Nieprawdą jest więc, że lekarz POZ nie może pomóc. Lekarz POZ powinien do kardiologa kierować tylko przypadki, gdzie wstępne leczenie nie przynosi efektów.

Lekarz POZ posiada kompetencje do samodzielnego prowadzenia nadciśnienia tętniczego poprzez modyfikację dawek leków i zlecanie badań kreatyniny czy potasu. W przypadku podejrzenia niewydolności serca o łagodnym przebiegu, lekarz rodzinny może wdrożyć diuretyki pętlowe i monitorować masę ciała pacjenta. Stabilne kołatania serca wynikające ze stresu lub niedoborów elektrolitowych również pozostają w gestii POZ. Doraźna opieka obejmuje także profilaktykę przeciwkrzepliwą u stabilnych pacjentów z migotaniem przedsionków na podstawie skali CHA₂DS₂-VASc.

Istnieją ścisłe granice bezpieczeństwa, których przekroczenie wymaga natychmiastowego skierowania pacjenta do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego (SOR) zamiast oczekiwania na wizytę w poradni. Do objawów krytycznych należą: spoczynkowy ból w klatce piersiowej trwający powyżej 15 minut, nagła duszność spoczynkowa oraz omdlenia o podłożu kardiogennym. POZ nie powinien prowadzić „na przeczekanie” świeżych zmian niedokrwiennych w EKG ani szybko narastających obrzęków płuc. W takich przypadkach zwłoka wynikająca z kolejki do specjalisty stanowi bezpośrednie zagrożenie życia.

W praktyce medycznej lekarz rodzinny pełni rolę głównego koordynatora, który minimalizuje ryzyko sercowo-naczyniowe przed wizytą u kardiologa. Dokumentacja medyczna musi precyzyjnie określać stabilność stanu pacjenta podczas każdej wizyty kontrolnej. System ten pozwala na odciążenie specjalistyki od przypadków niepowikłanych, które mogą być skutecznie leczone w ramach medycyny rodzinnej.